Mércores 25 marzo 2026
CAPÍTULO 1
A casa estaba en silencio. Non nun silencio tranquilo nin acolledor, senón un deses que pesan, que se meten entre as paredes e se quedan alí, como se formasen parte do aire. Un silencio que non descansaba, que non acompañaba, senón que lembraba constantemente que algo faltaba.
A luz da tarde entraba pola ventá do salón con suavidade e debuxando sombras longas sobre o chan. O reloxo, colgado na parede, marcaba o paso do tempo cun tic-tac constante, repetitivo, case molesto. Cada segundo parecía alongarse máis do que debía, como se o tempo naquela casa tivese outra forma de avanzar.
Sobre a mesa, un prato quedara sen recoller. Ao seu carón, un vaso de auga xa morna. Pequenos detalles que pasaban desapercibidos, pero que, xuntos, contaban algo máis grande: nada se remataba, nada se coidaba de verdade.
No cuarto do fondo, sentada no chan, estaba ela.
A nena.
No hay comentarios:
Publicar un comentario